Бурун заманлада, Гижгитден къызыбыз, Ёзденланы къызлары, Геккилагъа келин болгъанды. Кюëу джыйын келгенинде, бозаны багъыр къазаннга къуюб салгъандыла алларына.

Андан чыкъгъанды ол сёз. Кюëу джёнгерлени тамадалары, бозасы бла къазанны кёлтюрюб: «Аман къызгъа – къазан къошакъ» деб ичгенди бозадан. Дагъыда ол джыйында Герондукъо деб биреу болгъанды, дейдиле. Джыйын ызына тебрегенинде ол эсирик джаш, къазанны башына къаблаб, аны, дауурбазны къакъгъанча, къагъыб баргъанды ат юсюнде. «Нек дынгырдайса, Герондукъону къазанынлай» деген сёз да андан туугъанды. Къазан кюëу аякъны орнуна салыннганды. Ол себебден, ичи-тышы да кюëу джыйынныкъы болгъанды.
Аякъ табмай салгъан болмаз эдиле къазанны да. Къазанны кëлтюрюб, бозасын ичген да тынч джумуш болгъан болмаз эди. Аны алгъан джаш, бир ажымсыз, кесини кючюне базгъанды. Чам, чурум бары да. Чам эте да, чамны кёлтюре да билгендиле ата-бабаларыбыз.

Ëзденланы Исмаил.