Учкуланчыланы маллары семиз боладыла, деб айтыучан эди мени анам.
Таныйма мен да аланы бираз, сюйсем, сюймесем да. Сёз джокъду, деменгили адамладыла, ишлеген, малларына-башларына чарпытмай къарагъан. Парядокну сюйген, къысхача айтсакъ.

Сёз ючюн, Хурзукда биченликлеге, бачхалагъа суу салыу заман джетсе, эсине тюшген барды, биреу сала тура эсе да, кеси таба ийди сууну. Кесин тели обур этди, салды да башлады. Ол бири келди, бир затла сёлешдиле. Тиширыула болсала, бир-эки къычырышдыла илипин башында, чачылышдыла...
Къарт-Джуртдан уллу хапарлы тюлме, Учкуланчыла уа...
Учкуланчыла джорукъну сюйген адамладыла. Тольке алайды: кюнлени юлешедиле, кимни заманы джетди, ол сууну алды. Салыб бошагъынчы киши тиймейди. Эрикген аммала олтуруучандыла алай суу башында, урчукъ ийире, булджуна...
Сонгра, дейди, бузгъанды былада джюрюген джорукъну бир джол бир учкуланчы киши. Джукъ кёлтюрюбмю огъесе къартлыкъданмы, бели ауруб бираз муккуруракъ болгъанды, дейдиле. Алай, эртденнгиден чыгъыб, тёгерекге къарай туруб: «Йя Раббин, киши суу саламыды экен, салмай эсе, биченликге иерем», – деб, суу башы таба таянады. Келсе, суу башха джары бара, киши къымылдагъан джокъ. Бираз мурукку этиб, иеди сууну биченлиги таба. Сакълай туруб, киши келмегенинде, кетеди биченлигине, чыкла тюзетирге. Ол кёзюуде кёзюую бла бачхасына суу сала тургъан тиширыу эсгереди сууу азая баргъанын. Не болду экен деб, кюрегин да алыб, барады сууну башына. Суу башха джары бара, киши уа джокъ. Бурады кесине, бираз тёгерекге къарайды, кетеди бачхасына.
Биченликге суу сала тургъан киши, сууу азайса, сескекли болады, муккурлугъу инджитсе да, чыгъады суу башына, бурады кесине илипинни.
Эй, тебген тиширыу, кюрегин да кёлтюрюб, чыгъады, дейди, сууну башына. Киши джокъ. Бурады кеси джанына, кетиб а къалмайды. Джашырынады шхылды артына. Сакълайды.
Келди, дейди, киши, ыннгыч эте, тёгерекге къарады, дейди, ийилди, дейди, суу айырылгъанда энгишге...
– Мах, тохтамай эсенг! – деген таууш бла бирге тиеди кюрекни джассысы кишини белине.
– Ой-ой-ой, бошаб къойдунг да белимден, – дей, къуюлады киши илипин джагъагъа.
– Ой, не этиб къойдум, – дей, тиширыу, кюрегин атыб, эки къолу бла башындан тутады...
Бёлек замандан киши, ынгычхагъанны къоюб, башын кёлтюреди. Ахсыннганча этиб, къуйругъундан олтурады. Ёрге турады. Тиширыу а, не? Ауузу ачылыб, къараб турады. Ёрге туруб, белин тюп-тюз этди, дейди, киши. Ары, бери джюрюб кёрдю дейди. Ийилиб да кёрдю, дейди.
– Ай, сеннге Аллах игилик берсин, сау этиб къойдунг белими, – дей, тамашадан не этерге билмей тургъан тиширыуну эки къолу бла къолун тутду, дейди. Кетди, дейди, юйю таба, макъамчыкъ сызгъыра.
Къараб тура эди дейди, ол муну спасат этген тиширыу ызындан, сёз да айталмай...
Эки джитибурун галош бла парча чепкенлик алыб берген эди, дейдиле, ол киши муну сау этгеннге. Кюрекге уа джукъ джокъ...

Ёзденланы Роберт.